Marina Verschoor en Niels de Winter hebben hun deur én hun harten al jarenlang wagenwijd openstaan voor kinderen die voor korte of langere tijd een plek nodig hebben. Op dit moment woont Jace (10) bij hen, over wie ze sinds kort ook de voogdij hebben. “Jace voelt als onze eigen zoon.”
 
Voor Niels was pleegzorg niets nieuws. Hij groeide namelijk op met een pleegbroer, die later zelfs door zijn ouders werd geadopteerd. “Het was fijn om altijd een leeftijdsgenootje om me heen te hebben”, vertelt Niels.
 
Jaren later krijgt Niels samen met zijn ex een zoon, Bryan. Als Bryan vijf is, leert Niels Marina kennen. Marina: “Ik heb bewust geen kinderen gekregen. Ik heb niet zoveel met baby’s en kleine kinderen. Bovendien worden zoveel kinderen niet op een goede plek geboren. Daar beteken ik liever iets voor.”

Grote broer

Als Niels’ zoon twaalf jaar is, kiest hij ervoor om bij zijn vader te gaan wonen. Het gezin moet wennen aan de nieuwe situatie, maar dat bevalt goed. “Het leek ons fijn voor Bryan om ook met leeftijdsgenootjes op te groeien.”
 
Marina en Niels verdiepten zich in pleegzorg en volgden via een pleegzorgorganisatie een cursus. “Door die cursus leerden we meer over pleegzorg en ontdekten we of het bij ons zou passen. Ook werd er een achtergrondonderzoek naar ons gedaan”, vertelt Niels.
 
Omdat ze allebei fulltime werken, starten ze met vakantie- en deeltijdopvang. Al snel volgt de eerste pleegzoon. Niels en Marina zoeken bewust naar jongens die wat jonger zijn dan Bryan. “Zodat hij echt een grote broer kon zijn.” Waar de één een paar weken blijft, woont de ander langer bij Niels en Marina.
 
Het stel zorgt ervoor dat de kinderen zich altijd thuis voelen. “Het is belangrijk om regelmaat, duidelijkheid en veiligheid te bieden”, vertelt Marina. “Deze kinderen hebben geen veilige thuisbasis en hebben moeite met vertrouwen en hechten.” Niels vult aan: “Daarom bouwen we altijd eerst dat vertrouwen op. We doen wat we zeggen en we zeggen wat we doen. We vragen bovendien niet naar hun verhaal. Ze komen vanzelf wel als ze willen praten of voor een knuffel.”

Nog één keer

Sinds 1 oktober 2024 woont Jace bij Niels en Marina. Het stel moet er eerst goed over nadenken. “We waren inmiddels wat ouder. Als we het nog wilden doen, moest het nu”, zegt Marina. Niels: “Bryan was het huis uit en vond het een goed idee. We hadden plek en tijd, dus de keuze was snel gemaakt.”

Marina herinnert zich de eerste kennismaking met Jace nog goed. In de oproep van pleegzorgorganisatie Enver stond dat Jace van Donald Duck en Lego hield. “Ik had een Donald Duck voor hem gekocht en ik had vooraf foto’s gestuurd van ons huis en onze huisdieren. We hebben een gamekamer met spelcomputers en Lego. Dat vond hij wel wat.”
 
Uiteindelijk blijken Niels en Marina de beste keuze voor Jace. De eerste periode is lastig. “We waren de vijfde plek waar Jace woonde. Hij was opstandig en had zijn emoties niet onder controle. Dat heeft hij nooit geleerd”, vertelt Niels. “We moesten elkaar echt leren kennen en bovendien duidelijke grenzen aangeven. Hoewel Jace moeite had om zich te hechten, ging dat bij ons snel. Hij zat snel in onze harten en voelt inmiddels als onze eigen zoon. Inmiddels zijn wij zijn voogden en weten we dat hij hier blijft totdat hij volwassen is.”

Achtergrond

Nu gaat het zo goed met Jace dat hij zijn biologische vader, stiefmoeder, opa, oma en halfzusje heeft kunnen ontmoeten. “Hoewel het inmiddels voor hem zo voelt, zijn wij niet Jaces ouders. We vinden het belangrijk dat hij weet waar hij vandaan komt. Hij geeft er nu weinig om, maar voor later is het heel belangrijk.”
 
Het contact met de biologische familie en de pleegzorgbegeleider hoort bij de verantwoordelijkheden van pleegouders. Niels en Marina spreken regelmatig met de pleegzorgbegeleider. “Je moet tijd maken voor die gesprekken. Maar wij zien het niet als plicht”, zegt Niels. “We doen het vanuit liefde en omdat wij tijd en ruimte hebben. Als pleegouders kun je veel voor een kind betekenen. Door hem liefde, structuur en veiligheid te bieden, gaat hij een mooie toekomst tegemoet.”
 
Niels denkt terug aan een wedstrijd van Feyenoord waar hij laatst met Jace was. “Hij stond vooraan met bekenden van ons. Het mooiste moment was dat hij zich omdraaide en keek waar ik was. We zijn zo trots op wat we hebben bereikt met dit mannetje”, sluit hij liefdevol af.